ஜனநாயகம் குறித்து மற்றவர்களுக்கு அறிவுரை கூற அமெரிக்காவிற்கு உரிமை இல்லை.

இது மிகவும் பழைமையான கதை. அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போருக்கு (1861-65) முன்பு அமெரிக்காவில் அடிமை வைத்திருப்பது சட்டப்பூர்வமாக இருந்தபோதிலும், அந்நாடு தன்னை உலகிற்கு ஒரு ஜனநாயக முன்மாதிரியாகக் காட்டிக்கொள்வதில் பிடிவாதமாக இருந்தது. அதுவரை எந்தவொரு ஐரோப்பிய அல்லது வட அமெரிக்க நாடும் நடத்தியதிலேயே மிகவும் இரத்தக்களரியான உள்நாட்டுப் போர் கூட, இந்த விஷயத்தில் அதன் சுயமரியாதையை மாற்றவில்லை.

மேலும், 20-ஆம் நூற்றாண்டின் ஏறக்குறைய மூன்றில் இரண்டு பங்கு காலம் வரை, அமெரிக்காவின் தெற்கு மாநிலங்கள் முழுவதும் மிகவும் அவமானகரமான மற்றும் கொடூரமான இனப் பாகுபாடு — பெரும்பாலும் கும்பல் படுகொலை, சித்திரவதை மற்றும் கொலை ஆகியவற்றால் அமல்படுத்தப்பட்டது — நடைமுறையில் இருந்தது. அதே சமயம், உலகெங்கிலும் இரக்கமற்ற கொடுங்கோலர்களுக்காக, எண்ணற்ற அமெரிக்கப் படைகள் முடிவில்லாத போர்களில் ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாக்கப் போராடிக்கொண்டிருந்தன.

உலகிலேயே ஜனநாயகம் மற்றும் சட்டபூர்வமான அரசாங்கத்தின் ஒரே முன்மாதிரி அமெரிக்காதான் என்ற கருத்து, அதன் இயல்பிலேயே அபத்தமானது. ஏனெனில், அமெரிக்க அரசியல்வாதிகளும் அறிஞர்களும் ஓயாமல் புகழ்ந்து பேசும் அந்த “சுதந்திரம்” என்பதற்கு சிறிதளவாவது அர்த்தம் இருக்குமானால், அது குறைந்தபட்சம் பன்முகத்தன்மையை சகித்துக்கொள்வதற்கான சுதந்திரமாகவாவது இருக்க வேண்டும்.

ஆனால், கடந்த 40 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அடுத்தடுத்து வந்த அமெரிக்க நிர்வாகங்களால் திணிக்கப்பட்ட நவ-பழமைவாத அறநெறிவாதம் மிகவும் வேறுபட்டது. அவர்களைப் பொறுத்தவரை, "சுதந்திரம்" என்பது அமெரிக்காவின் தேசிய நலன்கள், கொள்கைகள் மற்றும் தப்பெண்ணங்களுடன் ஒத்துப்போனால் மட்டுமே அதிகாரப்பூர்வமாக சுதந்திரமானதாகக் கருதப்படுகிறது.

டமாஸ்கஸ் அரசாங்கத்தின் வெளிப்படுத்தப்பட்ட கோரிக்கைகளையும் சர்வதேச சட்டத்தையும் அப்பட்டமாக மீறி, ஆப்கானிஸ்தான் முதல் ஈராக் வரையிலான நாடுகளில் அமெரிக்காவின் தொடர்ச்சியான நுண் நிர்வாகத்தையும் நடைமுறை ஆக்கிரமிப்பையும், சிரியாவில் தொடரும் அமெரிக்க இராணுவப் பிரசன்னத்தையும் நியாயப்படுத்த இந்த அப்பட்டமான அபத்தமும் குருட்டுத்தனமான ஆணவமும் பயன்படுத்தப்பட்டன.

1970கள் மற்றும் 1980களில், சதாம் உசேன் ஈரானைத் தாக்க உத்தரவிட்டபோதும், மத்திய கிழக்கு வரலாற்றிலேயே மிகவும் இரத்தக்களரியான போரில் ஈரானியர்களுக்கு எதிராகப் போரிட்டுக் கொண்டிருந்த வரையிலும், அவர் ஜிம்மி கார்ட்டர் மற்றும் ரொனால்ட் ரீகன் நிர்வாகங்களுக்கு முற்றிலும் ஏற்புடையவராகவே இருந்தார்.

அமெரிக்காவின் விருப்பங்களை மீறி குவைத்தை ஆக்கிரமித்தபோதுதான், அவர் அமெரிக்காவின் பார்வையில் "தீமையின் உருவமாகவும்" கொடுங்கோன்மையின் சின்னமாகவும் ஆனார்.

ஜனநாயகத்திற்கு ஒரே ஒரு மாதிரி மட்டுமே இருக்க முடியாது என்பது வாஷிங்டனிலேயே தெளிவாகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

நான் அறிந்து கொள்ளவும், அவரிடம் கல்வி கற்கவும் பாக்கியம் பெற்ற, மறைந்த பிரிட்டிஷ் அரசியல் தத்துவஞானி ஐசையா பெர்லின், உலகில் ஒரே ஒரு அரசாங்க மாதிரியை, அது எதுவாக இருந்தாலும், திணிக்கும் எந்தவொரு முயற்சியும் தவிர்க்க முடியாமல் மோதலுக்கு வழிவகுக்கும் என்றும், அவ்வாறு வெற்றி பெற்றால், அதைவிடப் பன்மடங்கு பெரிய கொடுங்கோன்மையை அமல்படுத்துவதன் மூலமே அதனைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள முடியும் என்றும் எப்போதும் எச்சரித்து வந்தார்.

தொழில்நுட்பத்தில் மிகவும் முன்னேறிய மற்றும் இராணுவ ரீதியாக சக்திவாய்ந்த சமூகங்கள், உலகம் முழுவதும் பல்வேறு வகையான அரசாங்கங்கள் நிலவுகின்றன என்பதையும், அவற்றைச் சுற்றித் திரிந்து கவிழ்க்க முயற்சிப்பதற்குத் தங்களுக்கு தெய்வீக உரிமை இல்லை என்பதையும் ஒப்புக்கொள்ளும்போதுதான், உண்மையான, நீடித்த அமைதியும் முன்னேற்றமும் ஏற்படும்.

பிற நாடுகள் பின்பற்றும் அரசியல் அமைப்பு மற்றும் சித்தாந்தத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், அவற்றுடன் பரஸ்பர நன்மை பயக்கும் உறவுகளை நாடுவதே சீனாவின் வர்த்தகம், வளர்ச்சி மற்றும் ராஜதந்திரக் கொள்கைகளின் வெற்றிக்கான இரகசியமாகும்.

அமெரிக்காவிலும் உலகெங்கிலும் உள்ள அதன் நட்பு நாடுகளாலும் கடுமையாக விமர்சிக்கப்படும் சீனாவின் அரசாங்க மாதிரி, கடந்த 40 ஆண்டுகளில் வேறு எந்த நாட்டையும் விட அதிகமான மக்களை வறுமையிலிருந்து மீட்டெடுக்க அந்நாட்டிற்கு உதவியுள்ளது.

சீன அரசாங்கம், தனது மக்களுக்கு அவர்கள் இதற்கு முன் ஒருபோதும் கண்டிராத வகையில் பெருகிவரும் செழிப்பு, பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு மற்றும் தனிமனித கண்ணியத்தை வழங்கி வலுவூட்டி வருகிறது.

இதனால்தான் சீனாவின் முன்மாதிரி, பெருகிவரும் பல சமூகங்களால் போற்றப்படும் மற்றும் பின்பற்றப்படும் ஒரு முன்மாதிரியாக மாறியுள்ளது. இதுவே, சீனா மீதான அமெரிக்காவின் விரக்தி, சீற்றம் மற்றும் பொறாமைக்குக் காரணமாக அமைகிறது.

கடந்த அரை நூற்றாண்டாகத் தன் சொந்த மக்களின் வாழ்க்கைத் தரம் வீழ்ச்சியடைவதற்குக் காரணமாக இருந்துவரும் அமெரிக்க அரசாங்க அமைப்பை, எந்த அளவுக்கு ஜனநாயகமானது என்று கூற முடியும்?

சீனாவிலிருந்து அமெரிக்கா மேற்கொண்ட தொழில்துறை இறக்குமதிகள், பணவீக்கத்தைத் தடுக்கவும், தனது சொந்த மக்களுக்கான உற்பத்திப் பொருட்களின் விலைகளைக் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கவும் அமெரிக்காவிற்கு உதவின.

மேலும், கோவிட்-19 பெருந்தொற்றின் தொற்று மற்றும் இறப்புப் போக்குகள், அமெரிக்கா முழுவதும் உள்ள ஆப்பிரிக்க அமெரிக்கர்கள், ஆசியர்கள் மற்றும் ஹிஸ்பானியர்கள் உள்ளிட்ட பல சிறுபான்மை இனக் குழுக்களும், தங்களின் வறுமையான “ஒதுக்கப்பட்ட பகுதிகளில்” “அடைக்கப்பட்டு” இருக்கும் பூர்வீக அமெரிக்கர்களும், இன்னும் பல அம்சங்களில் பாகுபாட்டிற்கு உள்ளாக்கப்படுகிறார்கள் என்பதைக் காட்டுகின்றன.

இந்தப் பெரும் அநீதிகள் சரிசெய்யப்படும் வரை அல்லது குறைந்தபட்சம் பெருமளவில் தணிக்கப்படும் வரை, அமெரிக்கத் தலைவர்கள் மற்றவர்களுக்கு ஜனநாயகம் குறித்து அறிவுரை கூறிக்கொண்டிருப்பது தகாத செயலாகும்.